مقاله (پایان نامه) : بررسی حقوقی جرم اعتیاد با توجه به قانون اصلاحی قانون مبارزه با مواد مخدر سال 1389 -خرید پایان نامه

در ابتدای هر بحثی به منظور درک بهتر و سوق اندیشه به اهداف و فحوای نگارش، ارائه تاریخچه و سیر تحولات گذشته همان موضوع منجر به تسریع در یکنواختی افکار گردیده و در نهایت رسیدن به یک نتیجه ایده­آل را فراهم می­آورد. در این مبحث با اشاره مختصری به پیشینه­ی مواد مخدر و سابقه­ی تقنینی مبارزه با آن در رسیدن ما به اهداف مذکور مؤثر خواهد بود.

 

گفتار اول : تاریخچه مواد مخدر و روان گردان

بند اول : تاریخچه مواد مخدرو روان­گردان در جهان

با مراجعه به اسناد و مدارک و سوابق تاریخی به طور قطع و یقین نمی­توان گفت که خشخاش از چه تاریخ و زمانی به وجود آمده و مورد استفاده همگان به ویژه اطباء قرار گرفته است، اما با توجه به همان سوابق می­توان معتقد بود که کشت این گیاه پرسود و در عین حال خطرناک هزاران سال قبل از میلاد مسیح معمول بوده است، بشر از هفت هزار سال قبل، از وجود یک ماده قوی در خشخاش آگاه بوده است.[1] لوح­های نقاشی کشف شده از یونان قدیم و مصر باستان حکایت از آن دارد که طبیبان، از بوته خشخاش و بوته شاه­دانه به عنوان یک گیاه داروئی استفاده می­کردند.

گیاهان و دانه­هایی چون شاه­دانه و خشخاش، زمانی به عنوان دارو برای درمان یا التیام دردها استفاده می­شد و زمانی هم برای ایجاد لذت یا فرار از ناراحتی­ها و همچنین در جشن­ها و مراسم مذهبی یا توسط جادوگران (به دلیل آثار توهم زایی) مورد استفاده قرار می­گرفت.

«پلین»[2] طبیعی­دان رومی سده نخست میلادی، اولین شخصی بود که شیره غلیظ خشخاش را به نام «اپیوم» جهت استفاده علمی در داروهای مسکن عرضه کرد، اپیوم از ریشه اپوس به معنای شیره گرفته شده و در برخی موارد از آن به نام هیپون و یا افیون نیز نام برده شده است.

«جالینوس» دانشمند رومی، ترکیبی از تریاک را «نوش دارو» نامید و برای مداوای بیماری­های مختلف از قبیل صرع، یرقان، سنگ کلیه، بی­خوابی، سرفه، تب و جزام از آن استفاده می­کرد.[3] اینک با توجه به مطالب اشاره شده بالا می­توان آشنایی بشر با مواد مخدر و روان­گردان را به طور خلاصه درچند بند بیان نمود:

مصرف گیاهان و قارچ­های توهم­زا در میان اقوام مختلف قاره­های جهان به ویژه قارۀ امریکا در طول قرون متمادی و به خصوص در موقعیت­های ویژه، مانند مراسم مذهبی، جادوگری و جشن­ها متداول بوده و هم اکنون نیز در بین برخی قبایل معمول است.[4] سومری­ها، حدود چهار هزار سال قبل از میلاد، از «گیاه خشخاش» در لوحه­های خود با عنوان «گیاه شفا بخش» نام برده­اند.[5] با بررسی آثار مکتوب و لوحه­های گلی که از سومریان باقی مانده است چنین استنباط می­شود که سومریان اولین کسانی بودند که تریاک را کشف کردند و علاوه بر اینکه از آن به عنوان یک داروی مسکن استفاده می­کردند تدریجاً به عنوان یک مخدر و گیاه شادی بخش[6] نیز مورد استفاده قرار گرفت.

مصریان و یونانیان 1500 سال پیش از میلاد از خواص دارویی آن مطلع بوده­اند، زنان مصری از شربت تریاک برای فرونشاندن خشم و تسکین غم استفاده می­کرده­اند.[7]  هومر شاعر یونانی در آثار خود از گل خشخاش به عنوان گل­های زینتی باغ­های روم در 600 سال پیش از میلاد سخن گفته است.

هندوها از دو هزار و هشتصد سال پیش از میلاد، برگها و رزین گیاه شاه­دانۀ ماده را در مراسم مذهبی استعمال می­کرده­اند که هنوز کم و بیش ادامه دارد.[8]

در حدود چهار هزار سال قبل، کشیدن تریاک در چین نیز رایج بوده است. ظاهراً ابتدا خوردن تریاک رایج بوده و سپس با کشف تدخین، استعمال آن به صورت دود کردن رایج گشته است و لذا تاریخچه مواد مخدر با تاریخچه تدخین در دنیا عجین شده است.[9]

در اروپا مجارها اولین کسانی بودند که با خشخاش آشنا شدند و گیاه شناسان مجاری 1200 سال قبل از میلاد از شیره خشخاش بهره برداری می­کردند.

اروپای قرون وسطی نیز، تا حدودی با افیون آشنا بودند و «پاراسلیس»[10] پزشک و شیمی­دان سوئیسی (1493 میلادی) و «سیدنهام»[11] پزشک معروف انگلیسی در سالهای 1624 تا 1689 میلادی افیون را به عنوان دارو تجویز می­نمودند و نوع خوراکی آن را به نام «تریاکا» یا «توریاکا»[12]  استفاده می­کردند.

پس از کشف آمریکا در سال 1558 فرانسیسکو فرماندیش بنا به تشویق فیلیپ دوم پادشاه اسپانیا مسافرتی به آمریکا کرده و درباره انواع و اقسام گیاهان و درختان آنجا مطالعات دامنه داری نموده و در بازگشت مقداری تخم توتون به آن کشور آورده وبدین ترتیب اولین بار این گیاه در اروپا کاشته شده است. و در سال 1856 رالف لین انگلیسی در زمان سلطنت الیزابت با عده­ای به شمال آمریکا مسافرت کرده بود و هنگام بازگشت از آمریکا مقداری توتون و ادوات دودکشی به همراه خود آورده بود و به عنوان هدیه به سروالتر رابین که یکی از رجل سیاسی انگلستان بود تقدیم کرده و به این ترتیب دود و استفاده از توتون از کشور انگلستان شروع گردید. در قرن هفدهم استعمال توتون از کشور انگلستان به تمام نقاط اروپا سرایت کرده و توسعه آن بعدها به آسیا و آفریقا کشیده شد.

«مرفین» یکی دیگر از انواع مواد مخدر است که در سال 1805 میلادی توسط دارو ساز آلمانی به نام «سرتورنر»[13] از تریاک تهیه شد، ماده مخدر با اثر تخدیری قوی که به همین دلیل به نام یکی از خدایان یونان باستان «مرفینوس» (رب النوع خواب یا الهه رویاها) نامیده شده است.[14] از هر 10 کیلو تریاک یک کیلو مرفین به دست می­آید.[15]

«هروئین» (کلمه یونانی به معنی سنبل قدرت) به وسیلۀ «درزر» از مرفین ساخته شد (هروئین به طریق شیمیایی در لابراتورهای خاصی با ترکیب «انیدریک استیک» و مرفین تهیه می­گردد (از هر کیلو مرفین 900 گرم هروئین به دست می­آید).[16]

از مشتقات معروف دیگر تریاک، «کدئین» است که در سال 1832 میلادی ساخته شد. «کوکائین» یکی دیگر از انواع مواد مخدر است که برای استفاده طبی در سال 1884 توسط «کولر» عرضه گردیده که از برگ کوکا تهیه می­گردد و در آمریکای جنوبی، جامائیکا، سیلان و جاوه کشت می­گردد.

«حشیش یا ماری جوانا» که بنگ و چرس هم گفته می­شود، ماده مخدر دیگری است که از سر شاخه­های گلدار و یا به میوه نشسته گیاه شاه­دانه (کانابیز) گرفته می­شود، اعتیاد به این ماده مخدر در اروپای شرقی معمول گردیده است.

 

خرید و دانلود فایل:

متن کامل پایان نامه با فرمت ورد (docx ):

بررسی حقوقی جرم اعتیاد با توجه به قانون اصلاحی قانون مبارزه با مواد مخدر سال 1389

«آمفتامین» شیشه یا کریستال هم گفته می­شود، کاشف آن «جردن آلس» می­باشد که در سال 1972 میلادی که در حال تحقیق و جستجوی دارویی که جایگزینی برای افدرین و اپی­نفرین گردد و بتوان از آن برای درمان آسم استفاده نمود، آن را کشف کرد. این دارو ابتدا دارویی برای درمان افسردگی و چاقی و برخی از بیماری­ها، مانند پارکینسون و درمان برخی از اختلالات رفتاری در کودکان پر تحرک به کار می­رفت.

در جنگ جهانی، آلمان­ها از آن برای ایجاد بی­خوابی و هوشیاری بیشتر و تهور و بی­باکی، خصوصاً خلبان­های جنگی استفاده می­کردند. در طول سال­ها اروپائیان از آن به عنوان یک داروی مفید استفاده نمودند، اماّ کم­کم به اثرات سوء آن پی­بردند و به مرور در اروپا متروک شد، ولی توسط مافیای مواد مخدر و روان­گردان و سوداگران مرگ به کشورهای آسیایی وارد و مصرف آن گسترش یافت.

«داروهای توهم زا»[17] که از جمله خطرناکترین دارو­هایی هستند، که معتاد را دچار اوهام و هذیان می­کند، مانند ال. اس. دی.[18] که در سال 1938 توسط یک محقق سوئیسی برای درمان بعضی از بیمارهای روانی از جمله اسکیزوفرنی ساخته شد.

انواع گیاهان روان­گردان در قاره­های مختلف شناخته شده و از ریشه، ساقه، گل، برگ و دانه­های آنها به این منظور استفاده می­شود. مانند هارمالا،[19] که از شرق مدیترانه تا شمال هند و جنوب چین کشت می­شود، و در درمان بیماری­های مختلف، مخصوصاً درمان بیماری­های چشم، مصرف دارویی دارد. دانه­های این گیاه توهم­زا می­باشد و میوه­ هارمالا در تهیه رنگ قرمز به کار می­رود.

«کاپی»[20] (یاژه)[21] نوعی گیاه رونده است، که انواع آن در برزیل، کلمبیا،… می­روید. پژوهشگران انگلیسی در برزیل گیاه مذکور را در سال 1851 شناسایی و به خواص آن پی­بردند. جادوگران برای مداوای بیماران با جوشاندن کاپی با گیاهان دیگر از آن استفاده می­کنند. عوارض آن در ابتدا برای مصرف کننده با حالت سرگیجه شروع، سپس اشیاء نورانی قوی را مشاهده، که این توهمِ بینایی و تخیلی است. این گیاه اعتیادآور است و زیاده روی در مصرف آن سبب مسمومیت می­شود. مسموم به دل درد و اسهال مبتلا می­شود و در صورت عدم درمان جان خود را از دست می­دهد.

«کاکتوس»[22] که در کوهستان­های شمال مکزیک می­روید و از300 سال قبل از میلاد مصرف و پرستش کاکتوس متداول بوده، که به مذهب پیوتل[23] معروف است. در سال 1720 دولت مکزیک، مصرف کاکتوس را ممنوع اعلام نمود، ولی از سال 1760 مصرف آن در تگزاس نیز آغاز شد. در آمریکا و کانادا نیز عده­ای پیرو مذهب پیوتل هستند. کاکتوس فوق­العاده محرک قوی و توهم­زاست. از ریشه کاکتوس نیز یک نوع مشروب تهیه می­شود، که خواصی شبیه شراب دارد. مصرف کاکتوس موجب اغماء و حتی مرگ می­شود.

مواد دیگر چون داتورا[24] که ریشه، میوه و گل آن، دارای مواد مخدر و توهم­زا می­باشد.

«ایبوقا»[25] گیاهی که در بعضی از کشورهای آفریقایی از جمله گابن و کنگو کشت می­شود، و از آن ماده مخدر به نام «ایبوقآیین» تهیه می­گردد، که توهم­زا بوده و قدت بینایی را مغشوش می­نماید. بومیان برگ کاه[26]  و بتل[27] را که در شرق آفریقا می­روید، می­جَوَند و یا به شکل سیگار یا جوشانده مصرف می­کنند، که فوق العاده مهیج است.

«قارچ­های توهم­زا» چون قارچ پسیلوسیت[28]  و آقاریکس[29]  که در مکزیک می­روید و باعث ایجاد حالت توهم و هذیان در مصرف کننده می­شود.[30]

[1] ـ ساکی، محمد رضا، مواد مخدر و روان گردان از دیدگاه علوم جنایی و حقوق بین الملل، چاپ دوم، انتشارات جنگل، جاودانه، سال 1390، ص4.

[2] ـ Pline

[3] ـ ذبحی، حسین، شرح و بررسی قانون اصلاح قانون مبارزه با مواد مخدر و الحاقات بعدی آن، جلد اول، چاپ دوم، مرکز مطبوعات و انتشارات قوه قضائیه، سال 1393، ص 7.

[4] ـ اسعدی، سیدحسن، منبع پیشین، ص24.

[5] ـ ذبحی، حسین، همان، ص6.

[6] ـ اسعدی، سیدحسن، منبع پیشین، صص 24و25.

[7] ـ کاهه، احمد، پیشگیری از اعتیاد بر رویکرد مددکار اجتماعی، ناشر پلیس مبارزه با مواد مخدر ناجا، چاپ اول، سال 1389، ص 26.

[8] ـ اسعدی، سیدحسن، منبع پیشین، ص25.

[9] ـ ساکی، محمد رضا، مواد مخدر و روان گردان از دیدگاه علوم جنایی و حقوق بین الملل، پیشین، ص4.

[10] ـ Paracelsus Philipusared

[11] ـ Thomas syjcnham

[12] ـ ذبحی، حسین، منبع پیشین، ص7.

[13] ـ Serturner

[14] ـ اسعدی، سیدحسن و سیده نگاره، منبع پیشین، ص 38.

[15] ـ ساکی، محمد رضا، منبع پیشین، ص5.

[16] ـ همان، ص 5.

[17] ـ Hallucinogenes

[18] ـ LSD

[19] ـ Harmala

[20] ـ Capie

[21] ـ Yaje

[22] ـ Cactus

[23] ـ Peyotl

[24] ـ Datura

[25] ـ Iboga

[26] ـ kah

[27] ـ Betel

[28] ـ Psilocyte

[29] ـ Agarics

[30] ـ دانش، تاج زمان، معتاد کیست؟ مواد مخدر چیست؟، چاپ اول ، سازمان انتشارات کیهان، سال 1388، صفحات 75تا 97.