رفتارهای اشتباه اجتماعی

رفتارای  اجتماعی اشتباه

گفتگوهای روزمره جزء تفکیک ناپذیر زندگیه و یکی از بخشهای اصلی روابط اجتماعی رو تشکیل می ده.

به گزارش آلامتو به نقل از مردمون؛ هر کسی مجبور به ایجاد رابطه کلامی با دیگرونه و بعضی وقتا بعضی از محاورها که ریشه در گذشته تاریخی و نوع فرهنگ یه ملت دارن، تا حدی ناجور و غیر لازم بنظر میرسن و بهتره تا حد امکان حذف شن یا کمتر از اونا استفاده شه.

در این بخش به ۶ مورد از این جوری محاورها که در فرهنگ ایرونی دیده میشه اشاره میکنیم:

  1. محاورهای از جون گذشتگی

حتما شمام از جمله کسائی هستین که یا خود از این جوری اصطلاحات در محاورهای روزمره تون استفاده میکنین یا بقیه شما رو با اونا خطاب میکنن. جملاتی مثل: “فدات شم،” “قربونت برم،” “دورت بگردم،”… بسیار دیده میشه که این اصطلاحات حتی در بین کسائی که هیچ رابطه خاصی با هم ندارن، مانند مشتری و مغازه دار، دو همسایه و آدمایی که هیچ آشنایی قبلی با هم ندارن رد و بدل میشه.

این نوع جملات بسیار با احتمال خیلی کم حس واقعی گوینده رو منتقل میکنه و مخاطب به روشنی می دونه که تعارفی بیش نیس و هیچوقت به مرحله عمل در نمیاد. یعنی وقتی کسی به دیگری میگه “قربانت شوم،” حتی اگه رابطه بسیار نزدیکی بین اون دو باشه، اینکه واقعاً اون شخص حاضر باشه جانش رو قربونی نفر دیگه کنه خیلی کم و بعیده.

  1. محاورهای آتشین عشقی

این روزا آدما به سرعت باور نکردنی عاشق می شن و با همون سرعت هم فارغ. این وسط اصطلاحاتی که بین افراد در ابتدای رابطه عاشقانه رد و بدل میشه بسیار عجیب و بدور از واقعیته. در نظر بگیرین آقا و خانمی که تازه یه روزه وارد رابطه عاشقانه شدن، همدیگه رو با اصطلاحاتی مثل: “عشقم،” “نفسم،” “عمرم،” “عاشقتم،” “زندگیمی،” و… مورد خطاب قرار میدن. کاملا معلومه که واژگان اینطوری دارای بار معنایی سنگینیه که نباید خیلی راحت از اونا استفاده کرد دست کم تا وقتی که رابطه احساسی بین دو طرف ایجاد نشده باشه.

  1. محاورهای ارادتی

این جوری محاورها بسیار رایج و در عین حال بسیار غیر واقعی و تعارف گونه هستن و معمولاً واسه نشون دادن ارادت و محبت زیاده روی گونه آدما به همدیگه مورد استفاده قرار می گیرن.

اصطلاحاتی مانند: “نوکرتم،” “چاکرتم،” “مخلصتم،” “غلامتم،”… طبیعیه که فرد گوینده این اصطلاحات هیچ وقت در مقام عمل در این سطح از ارادت قرار نمی گیره که مثلا نوکری یا غلامی طرف مقابل رو انجام بده و اگه به اون فکر کنیم این جوری محاوره حالتی مزاح گونه داره تا ابزاری واسه انتقال خلوص قصد افراد.

  1. محاورهای قَسَمی

چه واسه اثبات وفاداری تو یه رابطه عاشقانه باشه، چه اثبات اینکه فروشنده داره جنسی رو به قیمت واقعی به خریدار می فروشه، قسم خوردن، یکی از ارکان محاوره ای در فرهنگ ما تبدیل شده.

قسم یاد کردن از گذشته همیشه دارای تقدس فراوون بوده و در موارد بسیار جدی مورد استفاده قرار میگرفتهه. اما امروزه می بینیم مثلا شخصی واسه فروختن یه لباس ساده حاضره به همه گونه قسم به مقدسات متوسل شه تا خریدار رو راضی کنه. قسم خوردن در موارد کم ارزش و سطح پایین لازمه که از محاورات روزمره حذف شه.

  1. محاورهای باکلاسی

این نوع محاورات بیشتر میان قشری عمومیت داره که یه مدت در بیرون مرز کشور زندگی کردن و یا آدمایی که با بعضی از اصطلاحات انگلیسی آشنا شدن و تلاش میکنن ما بین صحبتای خود از واژه های غیر فارسی استفاده کنن در حالی که برابر فارسی اونا به طور کامل رایجه.

انگیزه های بکار بردن کلمات انگلیسی و یا گفتن بخشی از یه جمله به زبون انگلیسی میتونه این باشه که شخص گوینده دوست داره به مخاطب برسونه که اون زندگی بیرون مرز کشور رو تجربه کرده و یا احساس میکنه که با اینکار یه جور “باکلاس بودن” به محاوره خود می بخشه.

  1. محاورهای تعارفی

تعارفای زیاده روی گونه در فرهنگ ایرونی چیزی متداوله. وقتی به میهمانی دعوت میشین، میزبان با تعارفای تکراری هنگام خوردن غذا، میوه و شیرینی و چیزای دیگه ای به جز اینا شروع به پذیرایی از مهمانان میکنه و بعضی وقتا این کار رو اونقدر زیاده روی گونه انجام می ده که موجب ناراحتی و ناراحتی بقیه میشه.

تعارفات زیاده روی گونه در محیط کار و اماکن عمومی هم فت و فراوون دیده میشه و وقتی به بد ترین سطح خود میرسه که با قسم دادن طرف مقابل همراه میشه: “مرگه من اول تو برو،” “جانه من این غذارو نخوری نمیشه،”…

شمام اگه از این جوری محاورهای غیر لازم سراغ دارین می تونین اون رو در بخش نظرات با بقیه به اشتراک بذارین.

چیجوری سلامت روحی خود رو افزایش بدیم؟

چیجوری با انگیزه کار کنیم؟

مردمون

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *