شوراي ايکائو :پایان نامه درمورد حقوق هوایی

ايکائو در سال 1995، شوراي ايکائو را ملزم نمود تا در کنوانسيون ورشو، تجديد نظري انجام دهد. کميته حقوقي ايکائو در سي امين جلسه خود که از 28 آوريل 1997 تا 9 مه 1997 تشکيل شده بود، متن پيش نويس کنوانسيون يکسان سازي قواعد مشخص حمل و نقل هوايي بين الملل را تصويب نمود. در جلسه بعدي شورا که در خصوص پيش نويس بود، شورا مقرر نمود که بررسي بعدي بايد در خصوص حل مسائل مسووليت و صلاحيت باشد که نسبت به آنها هنوز توافقي نشده است.[1] شورا، گروه ويژه اي را براي به روز سازي و ادغام سيستم ورشو تشکيل داد تا جنبه هاي سياسي، اقتصادي و حقوقي هر مساله را به دقت بررسي کنند. گروه ويژه، قدرت اتخاذ تصميم را نداشت، ليکن نقش توصيه اي را براي شورا ايفا مي نمود. اين گروه، تهيه پيش نويس کنوانسيون يکسان سازي قواعد مشخص حمل و نقل هوايي بين الملل را در دستور کار خود قرارداد و متن آن را در سي امين جلسه کميته حقوقي ايکائو در مونترال که از 28 آوريل تا 9 مه 1997 برگزار شده بود تصويب نمود. پيش نويس خود، ارائه دهنده اصولي است که در توافقات بين متصديان حمل ياتا، قواعد شوراي اروپا در 1997، و ساير اقدامات يک جانبه دولتها و متصديان حمل مقرر شده بود. به علاوه اين پيش نويس، صلاحيت پنجم را نيز تصويب نمود.[2] اگرچه مسائلي مثل بار اثبات دعوي و صلاحيت، حل و فصل نشدند؛ اما شورا اظهار نمود که زمان آن رسيده تا اين کنفرانس را تشکيل و اجازه بررسي عميق پيش نويس را بدهيم.

در طول دهه 1990، به جاي تدوين يک کنوانسيون جديد، گزينه هاي ديگري ارائه گرديد، ازجمله:[3]

  • حفظ وضع موجود، بدين معنا که رژيم ورشو از طريق موافقتنامه هاي منطقه اي و خصوصي تکميل گردد که اين امر مجموعاً منجر به ايجاد «شبکه اي به هم پيچيده و درهم» از معاهدات و ساير موافقتنامه ها مي گرديد،
  • تدوين پروتکلي ديگر که کنوانسيون ورشو را از برخي جهات مشخص اصلاح نمايد. جنبه هايي از قبيل مبناي مسئوليت براي مطالبه خسارت بيش از سطحي که عموما پذيرفته شده است، يعني خسارات بيش از 100،000 حق برداشت ويژه (SDR) در صورت جرح يا فوت مسافر؛ اصطلاحاً «پنجمين دادگاه صالح»،[4]امکان سقوط محدوده هاي مسئوليت در قبال خسارات وارده به کالا، بار همراه مسافر و اشياي شخصي و مقررات روزآمدي براي صدور اسناد و اخطاريه[5] و
  • نسخ و کنار نهادن کنوانسيون هاي مربوط به حمل و نقل هوايي و حل مسائل حقوقي ناشي از حمل و نقل هوايي بين المللي از طريق قواعد حقوق بين الملل خصوصي و توافق هاي خصوصي بين متصديان حمل و مشتريان، با توجه به آزادي قراردادي وسيع بين طرفين مربوط .[6]

از آن جايي که هريک از گزينه هاي فوق، با ايراداتي مواجه بود. به همين دليل، تصميم گرفته شد تا به جاي گزينه هاي فوق، کنوانسيون جهاني جديدي تصويب گردد.

ايکائو، پيش نويس خود را به کنفرانس بين المللي حقوق هوايي تقديم نمود. اين کنفرانس، از دهم تا 29 مه 1999 در مقر ايکائو در مونترال کانادا برگزار شد و 121 کشور در آن شرکت نمودند. در کنار کشورها، 11 سازمان بين المللي نيز در کنفرانس شرکت نموده بودند. اين سازمانها شامل انجمن هاي دولتي، خطوط هوايي، بيمه و انجمن هاي تجاري بودند. هيچ گروهي که حامي حقوق مسافرين باشد در کنفرانس حضور نداشت.[7]در اين کنفرانس، 121 کشور شرکت نمودند. نهايتا در 28 مه 1999، 105 کشور شرکت کننده به علاوه يک سازمان منطقه اي، کنوانسيون مربوط به يکپارچه سازي قواعد مربوط به حمل و نقل هوايي بين المللي که «کنوانسيون مونترآل»[8]نام گرفت را در شهر مونترآل کانادا امضا نمودند. کنوانسيون مونترال، تلاش کرده است تا علاوه بر تعيين غرامت کافي براي مدعيان، دادگاههاي صالح و مناسب را براي اقامه دعوي آنها معين نمايد.مجمع ايکائو، مقرر نمود که کار به روز سازي سيستم ورشو، بايد بيشتر توسط برنامه هاي کميته حقوقي انجام گيرد. برنامه کاري کميته حقوقي، اصلاح گرديد و گزينه جديدي تحت عنوان «به روز سازي سيستم ورشو و بررسي تصويب اسناد قانون حمل هوايي بين المللي» اتخاذ شد.[9]

  1. Ibid.

 

  1. Ibid.

 

  1. پابلو مندس دوليون، ترجمه: ماشاا… بنا نياسري، «کنوانسيون مونترآل: تجزيه و تحليل برخي از جنبه هاي روزآمد و ادغام شدهسيستم ورشو»، مجله حقوقي بين المللي، پاييز 1383، ش 31. ص 266.
  2. Fifth Jurisdiction
  3. همان، به نقل از:

George N.Tompkins, The Future for the Warsaw Convention Liability, The Aviation Q.38,43(1999)

1.ماده 27 کنوانسيون مونترآل مربوط به  “آزادي قراردادي” مي باشد. اين مقرره، محدود به اين شده است که توافق هاي بين متصدي حمل و مسافر، با مقررات کنوانسيون مونترآل مخالف نباشد و هدف آن، هدايت توافقاتي است که بين طرفين ( متصدي حمل و مسافر) صورت مي گيرد.

 

  1. Serrao J.D, Jacqueline Elil, “The Montreal convention of 1999: a “Well-Worn” Restructuring of Liability and Jurisdiction”,( Montreal:McGiII University 1999)at page 33.

 

  1. Convention for the Unification of Certain Rules for International Carriage by Air, 28 May 1999,

ICAO DCW Doc. No. 57.Available at: www.lexmercatoria.org

 

براي ديدن متن فارسي کنوانسيون مونترآل رجوع کنيد به: بنياسري،ماشاا…، مجله حقوقي، نشريه دفتر خدمات حقوقي بين المللي جمهوري اسلامي ايران، شماره 31، پاييز 1383، صص 390-31.

 

  1. Edet Amana, op.cit.

لینک جزییات بیشتر و دانلود این پایان نامه:

حقوق هوایی از منظر حقوق عمومی ایران و بین الملل